บ้านพักของตระกูลสึจิดะ

ภาพรวม

บ้านพักของตระกูลสึจิดะ
สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 17 เป็นบ้านชาวนาที่เก่าแก่ที่สุดในจังหวัด สร้างแบบ ”จูมง-ซึคุริ” ตามสถาปัตยกรรม ”ชุเด็ง-ซึคุริ” ของบ้านซามูไรในยุคกลาง ซึ่งพบได้ไม่บ่อยนักสำหรับบ้านชาวนา จึงถือเป็นสถาปัตยกรรมอันทรงคุณค่าในการทำความเข้าใจรูปแบบของบ้านชาวนาชั้นสูงในยุคสมัยใหม่ตอนต้น
บ้านพักของครอบครัวสึจิดะอยู่ในหมู่บ้านไอบาดาเตะ เมืองยาชิมะ ตั้งอยู่ที่ขอบของหมู่บ้านทางทิศตะวันตก อิงจากประวัติของครอบครัว ว่ากันว่าบ้านนี้สร้างขึ้นโดยเซซาเอมอนที่ 1 ซึ่งเสียชีวิตในปีเอ็นโปที่ 6 (ค.ศ.1678) โดยคาดว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 17 เมื่อพิจารณาจากการจัดเรียงและการตกแต่งเสาหลักแล้ว บ้านนี้ไม่เพียงเป็นบ้านชาวนาที่เก่าแก่ที่สุดในจังหวัดเท่านั้น แต่ยังถือเป็นบ้านชาวนาที่เก่าแก่ที่สุดหลังหนึ่งในญี่ปุ่นตะวันออกด้วย เป็นอาคารเก่าแก่ที่มีความสำคัญสำหรับการศึกษาสถาปัตยกรรม ”จูมง-ซึคุริ” ซึ่งยังคงหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน
กล่าวกันว่าบรรพบุรุษของตระกูลซึจิดะ สืบเชื้อสายมาจากเนโนอิ โคยาตะ ยูคิจิกะ หนึ่งในผู้บัญชาการทหารทั้ง 4 คนของโยชินากะ คิโซะ ซากคฤหาสน์รูปทรงเนินเขาที่เรียกว่าเนโนอิดาเทะ ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของไอบาดาเตะนั้น ว่ากันว่าเป็นของบรรพบุรุษตระกูลซึจิดะ ซึ่งได้รับตราประทับสีแดงจากฮิเดโยชิ โทโยโทมิ และได้รับยศผู้ครองแคว้นเล็กๆ ที่มีเอกราชของตนในพื้นที่ ว่ากันว่าตระกูลซึจิดะเข้ามาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านไอบาดาเตะ (ในปัจจุบัน) ช่วงต้นยุคเอโดะ บ้านถูกทำลายเสียหายในช่วงต้นสงครามสมัยใหม่ หัวหน้าครอบครัวในขณะนั้นจึงไปบวชเป็นพระและสร้างวัดที่ชิโมะฮิตาเนะ ภายหลังลูกชายของเขาได้กลับมาทำการเกษตรและสร้างคฤหาสน์ขึ้น ณ ที่ตั้งปัจจุบัน
เจ้าของบ้านคนปัจจุบัน คิอิจิโร ซึจิดะ เป็นหัวหน้าครอบครัวรุ่นที่ 25
บ้านหลังนี้สร้างในสไตล์ ”จูมง-ซึคุริ” แต่ก็ไม่เหมือนกับสไตล์จูมง-ซึคุริที่สร้างในยุคหลังๆ เนื่องจากเก่าแก่กว่ามากและมีองค์ประกอบของ ”ชุเด็ง-ซึคุริ” ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมของบ้านซามูไรตั้งแต่ยุคกลางเป็นต้นมา จึงถือเป็นสถาปัตยกรรมด้านที่อยู่อาศัยอันทรงคุณค่าทางวิชาการ บ้านหลังนี้ถูกกำหนดให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศในเดือนกุมภาพันธ์ ปีโชวะที่ 48 (ค.ศ.1973) ในเดือนกรกฎาคม ปีโชวะที่ 59 (ค.ศ.1984) มีการรื้อถอนและบูรณะบ้าน ซึ่งใช้เวลากว่าหนึ่งปีครึ่ง โดยมีการศึกษาโครงสร้างอย่างละเอียดเพื่อที่จะนำวัสดุดั้งเดิมของตัวบ้านกลับมาใช้ให้ได้มากที่สุด การบูรณะซึ่งเสร็จสิ้นในเดือนธันวาคม ปีโชวะที่ 60 (ค.ศ.1985) ส่งผลให้บ้านมีสภาพใกล้เคียงกับสภาพเดิมในช่วงครึ่งหลังของศตวรรษที่ 17
บ้านหลังนี้ถูกกำหนดให้เป็นทรัพย์สินทางวัฒนธรรมที่สำคัญของประเทศ เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ปีโชวะที่ 48 (ค.ศ.1973) (ด้านสิ่งปลูกสร้าง)